Tangonun Dört Büyük Orkestrası: D'Arienzo, Di Sarli, Troilo, Pugliese

Bir milongaya gittiğinde, çalınan müziğin büyük çoğunluğu Altın Çağ'ın birkaç orkestrasından gelir. Bu orkestraları tanımak, bir dansçı için müziği anlamanın en doğrudan yoludur — çünkü her birinin tarzı, dansına farklı bir his katar. İşte en çok çalınan dört büyük isim.

Neden bu dördü?

Altın Çağ'da Buenos Aires'te yüzlerce orkestra vardı, ama bugün milongalarda çalınan repertuvarın büyük kısmı dört şefe ait: D'Arienzo, Di Sarli, Troilo ve Pugliese. Milongalar müziği genellikle orkestraya göre düzenler — bir tanda (3-4 şarkılık set) çoğunlukla tek bir orkestradandır. Bu yüzden bu dört ismi tanımak, geceyi okumanı kolaylaştırır.

Juan D'Arienzo — "Ritmin Kralı"

El Rey del Compás (Ritmin Kralı) lakaplı D'Arienzo, hızlı, vurgulu ve kesin ritmiyle tanınır. 1935'teki çıkışıyla tangoyu yeniden dans pistinin merkezine taşıdı — o kadar etkili oldu ki, dönemin diğer orkestraları bile tempolarını yükseltmek zorunda kaldı.

Belirgin ve düzenli ritmi sayesinde yeni başlayanlar için en kolay orkestra kabul edilir; müziğin nabzını yakalamak D'Arienzo'da en basittir.

Carlos Di Sarli — "Tangonun Beyefendisi"

El Señor del Tango (Tangonun Beyefendisi) lakaplı Di Sarli, zarafetiyle öne çıkar. Tarzında piyano başroldedir; akıcı, zarif, neredeyse "süzülen" bir ses yaratır. Bandoneonu öne çıkaran diğer orkestralardan farklı olarak, Di Sarli yaylılar ve piyanoyla daha lirik bir doku kurar.

Dansta Di Sarli'nin müziği uzun, akıcı yürüyüşlere ve zarif dönüşlere davet eder.

Aníbal Troilo — "Pichuco"

Pichuco lakaplı Troilo, Altın Çağ'ın en sevilen bandoneoncularından biriydi. Onun tarzı bir denge sanatıdır: hem dans edilebilir hem dinlenebilir, hem ritmik hem duygusal. Birçok kişi Troilo'nun bandoneonunu "Buenos Aires'in sesinin özü" olarak tanımlar.

Troilo aynı zamanda dönemin en iyi şarkıcılarıyla ve şairleriyle çalıştı; tangonun şiirsel derinliğinin önemli bir taşıyıcısıdır.

Osvaldo Pugliese — "La Yumba"

Pugliese, dramatik ve yoğun tarzıyla diğerlerinden ayrılır. Geliştirdiği "La Yumba" ritmi — adını çıkardığı sesten alan, vurgulu ve nabız gibi atan bir doku — onun imzasıdır. Müziği güçlü, tutkulu ve zaman zaman öncü/deneyseldir.

Pugliese'nin bazı eserleri aslında dinlemek için bestelenmiştir, dans için değil; ama dramatik gücü sayesinde sahne koreografilerinde ve gecenin ilerleyen saatlerinde sıkça çalınır. Bir Pugliese tandası, çoğu dansçı için gecenin yoğun, duygusal anıdır.

Peki Piazzolla?

Sıkça sorulur: Astor Piazzolla neden bu listede yok? Çünkü Piazzolla "tango nuevo" (yeni tango) akımına aittir — Altın Çağ geleneğinden bilinçli olarak kopan, dinlemek ve konser salonu için tasarlanmış bir müzik. Çağdaş tangonun merkez ismidir, ama milonga repertuvarının değil, ayrı bir kategorinin parçasıdır.

Dansçı için ne anlama geliyor?

Bu dört orkestrayı ayırt edebilmek, zamanla gelişen bir kulak meselesidir — ve tango yolculuğunun en keyifli kısımlarından biridir. Başlangıçta hepsi "tango" gibi gelir; ama bir süre sonra D'Arienzo'nun nabzını, Di Sarli'nin zarafetini, Troilo'nun sıcaklığını, Pugliese'nin dramını tanımaya başlarsın. İşte o an, müziği gerçekten "duymaya" başladığın andır.

---

Bu orkestraların çalındığı geceleri milonga nedir yazısında, tüm bu müziğin doğduğu dönemi tango altın çağı yazısında anlattık. Müziği gerçekten anlamanın yolu ise dans etmekten geçer — yeni başlayanlar için tango ile başlayabilirsin.